��Ů������ӰԺ��ҹ

‘Nee, ik heb bepaald geen spijt van mijn overstap naar het docentschap’, zegt Martijn Verbeek (33), die officieel nog steeds wetenschappelijk onderzoeker Medische Immunologie is. In de praktijk is hij inmiddels fulltime docent, een bevlogen opleider die het Casusgestuurd Onderwijs (CGO) van de vernieuwde geneeskundeopleiding van harte ondersteunt.  

Grootste winst: de studenten zitten niet passief in een grote collegezaal, maar gaan actief met elkaar op zoek naar medische kennis en klinische achtergronden aan de hand van een casus. Daarbij gaat het dus om een aandoening of praktisch probleem en mogelijke behandelmethodes. 

Leren van anderen 

Martijn laat in het onderwijscentrum van het Erasmus MC zien hoe dat werkt: een groep van maximaal veertien studenten is in een lokaal in subgroepjes aan de slag met een realistische casus uit de praktijk, een ‘pitch’. Martijn: ‘Neem bijvoorbeeld het onderwerp “zwangerschap en vroeggeboorte”. Studenten hebben gemiddeld al zes uur zelfstudie moeten doen over dat onderwerp voordat we starten. Aan de hand van een praktijkvoorbeeld gaan ze met hun groepje op zoek naar de beste diagnose of behandelmethode, ze moeten hun kennis dus direct toepassen. Het betekent dat de studenten veel moeten overleggen, elkaar feedback geven en leren van anderen.’ 

Dat groepsproces past bij de filosofie van de bacheloropleiding Erasmusarts 2030: de solistisch opererende arts is passé. Iedere arts werkt in een team, dus je zal goed moeten leren samenwerken. Met het nieuwe onderwijsprogramma mikt Erasmus MC op een nieuwe generatie medisch bekwame, breed opgeleide, kritische denkers. Martijn: ‘We beoordelen studenten ook op taakgerichte samenwerking.’ 

Inspirator en aanjager 

Binnen het programma, en zeker bij Casusgestuurd Onderwijs, is de rol van de docent cruciaal. Iedereen die in het Erasmus MC werkt, kan naast zijn baan ook CGO-docent worden. De docent is veel meer dan een persoon die kennis overdraagt: diegene is inspirator, kennisdeler, verbinder, aanjager, procesbegeleider én beoordelaar. Aan het einde van elk blok is er immers ook een toets. Ook Martijn is geen alwetende professor, maar meer ‘coach’ die studenten prikkelt en enthousiasmeert. Martijn: ‘Ik ben zelf geen arts en moet me, net als de studenten, inhoudelijk heel goed voorbereiden. Dat vind ik een leuk facet; het is voor mezelf ook leerzaam.’

‘Je ziet studenten groeien en bloeien’

‘Het mooiste vind ik de dynamiek in de groep. Tijdens de lessen loop ik constant rond om te helpen als ze bezig zijn met een casus, het is heel interactief. Door de kleinschaligheid van een groep kun je iedere student de aandacht geven die hij of zij verdient. En hoewel dit natuurlijk vooral een lerende omgeving is, is er ook tijd voor een gezellig praatje en een geintje. Je ziet studenten groeien. Vaak zijn ze in het begin heel onzeker, maar zeker tweedejaarsstudenten zijn al verder en hebben meer zelfvertrouwen. Ze kunnen bijvoorbeeld al beter klinisch redeneren, zijn ‘wijzer’, kunnen beter communiceren en durven de leiding te nemen.’

Open om het beter te doen

Het Casusgestuurd Onderwijs en de rol van de docenten vallen in goede aarde bij de studenten. En het kan altijd beter. Martijn: ‘Wij evalueren als docent na elk blok zelf en we vragen heel expliciet aan de studenten wat zij ervan vonden. Met hun feedback kunnen wij het programma verbeteren. Dat doen we ook in de praktijk. Sommige onderwerpen passen we aan, bijvoorbeeld omdat de casus te omvangrijk was of te complex bleek.’

De CGO-docenten hebben elke week overleg en geven feedback op elkaars functioneren. Dat kan spannend zijn, maar Martijn vindt het een vanzelfsprekend onderdeel van je professionaliteit. ‘We hebben een heel diverse groep docenten, met heel verschillende achtergronden. Iedereen staat open om het steeds beter te doen.’

Dat geldt ook voor Martijn, die buiten werktijd al jarenlang gemeenteraadslid is in zijn woonplaats Roosendaal. Hoewel hij een aanstelling heeft voor twee jaar en in 2025 nog een proefschrift als onderzoeker afrondde, hoopt hij dat zijn “nieuwe baan” wordt verlengd: Martijn heeft zijn missie gevonden. ‘Eerlijk gezegd past het docentschap me beter dan het doen van fundamenteel onderzoek. Het geeft veel voldoening als je studenten ziet groeien en bloeien.’

Waardering 

Bovendien is het fijn dat je de waardering voelt, geeft Martijn aan. En nee, dan gaat het niet eens over het doosje chocolade dat hij van studenten ontving aan het einde van een blok, maar onderwijs is een “positieve omgeving”, zo heeft hij ontdekt. ‘Iets nieuws leren geeft een heel positieve prikkel.’

Zijn studenten prijzen Martijn vanwege zijn professionaliteit en zijn bondige uitleg, omdat hij down-to-earth is, makkelijk contact maakt en studenten vertrouwen geeft. Dat laatste is een belangrijk onderwerp. Want ja, natuurlijk gaat er wel eens wat mis. ‘Wij verwachten dat iedere student voorafgaand aan elke casus behoorlijk wat zelfstudie doet. Als dat niet of onvoldoende is gebeurd, ga ik direct in gesprek met de student. Er kunnen redenen zijn waarom het niet zo lekker loopt.’

‘Ik ga direct in gesprek met de student als het niet zo lekker loopt’

Niet alleen docenten en studenten zijn erg te spreken over net nieuwe programma ‘Erasmusarts 2030’. Een externe commissie, benoemd door de Nederlands Vlaamse Accreditatie Organisatie, had in november 2025 lovende woorden voor de kwaliteit van de vernieuwde opleiding Geneeskunde. De commissie was vooral content met sterke cultuur van ambitie, samenwerking en verbeteren en het kleinschalige onderwijs in de bachelor. Ook prees zij de bevlogenheid en toewijding van de docenten. ‘Het is zichtbaar dat iedereen gecommitteerd is en er een succes van wil maken’, aldus de commissie.

Martijn is blij met de waardering, maar ook een tikkeltje bezorgd. Het is binnen het Erasmus MC moeilijk om voldoende professionals te interesseren om docent te worden. Mede daarom was Martijn actief als een soort onderwijsambassadeur binnen het Erasmus MC om potentieel geïnteresseerden over de streep te trekken. Martijn weet inmiddels wat het docentschap je kan brengen: ‘Het geeft zó veel voldoening als je jonge mensen verder kunt helpen om een goede arts te worden.’