��Ů������ӰԺ��ҹ

Achter het uniform

Wanneer we denken aan publieke veiligheid, zien we al snel een politieagent voor ons: het uniform, de badge, de portofoon, misschien zelfs de handboeien. Maar, zoals dr. Massimo Fattori benadrukt, gaat er achter dat beeld een veel grotere wereld schuil.
“Als je naar een politieagent kijkt, zie je het uniform, de telefoon, de taser,” zegt hij. “Maar wie heeft die apparatuur eigenlijk geleverd? En hoe worden zulke beslissingen genomen?”

Op 25 september 2025 verdedigde Massimo zijn proefschrift aan de Erasmus School of History, Culture and Communication. Hij onderzocht de steeds belangrijker wordende samenwerking tussen de publieke en private sector in het veiligheidsdomein – een netwerk waarin overheden, bedrijven, NGO’s, onderzoeksinstellingen en burgers samen bepalen wat veiligheid inhoudt. “Deze samenwerkingen zijn enorm in termen van budget en invloed,” legt hij uit. “Maar ze blijven voor de meeste mensen grotendeels onzichtbaar.”

Centraal in zijn onderzoek stond een schijnbaar eenvoudige vraag: hoe kunnen we publieke veiligheidszorg begrijpen als er zoveel verschillende partijen en vertrouwensrelaties bij betrokken zijn? Al snel werd duidelijk dat veiligheid niet alleen gaat over handhaving of technologie, maar ook over samenwerking, vertrouwen en gedeelde verantwoordelijkheid.

Volg het geld – en het vertrouwen

Om deze dynamiek beter te begrijpen, onderzocht Massimo hoe veiligheid wordt ontwikkeld, gepresenteerd en verkocht. Hij analyseerde de websites en communicatiestrategieën van grote technologiebedrijven die producten leveren aan politie en overheden – van gezichtsherkenningssoftware en automatische kentekenregistratie tot voorspellende politietoepassingen. Daarnaast bezocht hij conferenties en beurzen, waar hij van dichtbij kon observeren hoe bedrijven, beleidsmakers en politievertegenwoordigers elkaar ontmoeten, onderhandelen en vertrouwen opbouwen.

Ook deed hij veldonderzoek in Portugal en Italië, waar hij twee concrete samenwerkingen tussen publieke en private partners bestudeerde. Uit deze casestudy’s kwam naar voren dat technologische innovatie weliswaar veel aandacht krijgt, maar dat succesvolle samenwerkingen in de praktijk draaien om iets fundamentelers: vertrouwen.
“Bedrijven gebruiken marketingstrategieën die gericht zijn op het opbouwen van vertrouwen en overtuiging bij overheden,” vertelt hij. “Daarmee beïnvloeden ze ook ons collectieve beeld van wat veiligheid eigenlijk is. Maar als universiteiten, NGO’s of burgers daar minder over te zeggen hebben, dan ontstaat een eenzijdige, en dus vertekende, definitie van veiligheid.”

Voor Massimo werd vertrouwen dan ook het sleutelbegrip van zijn onderzoek. Niet alleen als theoretisch concept, maar als kern van hoe samenwerking functioneert – of juist mislukt. “Technologie kan veiligheid ondersteunen,” zegt hij, “maar vertrouwen houdt het in stand. Zonder vertrouwen werkt geen enkel systeem of beleid.”