��Ů������ӰԺ��ҹ

Op de middelbare school zat Willem Boei al gebogen over het examenreglement. “Er stond precies welke toetsen meetelden voor je eindexamen, en als een docent daarvan afweek, dacht ik: hé, dat mag helemaal niet.” Het was de eerste keer dat hij de werking van regels in de praktijk onderzocht. Inmiddels is hij naast zijn werkzaamheden als senior belastingadviseur parttime wetenschappelijk docent binnen het departement Law & Tax. Hier neemt hij met aanstekelijk enthousiasme studenten mee in de wereld van fiscale puzzels.

“Wat op papier klopt, hoeft in de praktijk nog niet logisch te zijn”

Willem begon zijn loopbaan eigenlijk waar zijn onderwijsloopbaan stopte: aan onze faculteit. Na een jaar als tutor te hebben gewerkt en daarna bij EY werd hij wetenschappelijk medewerker bij de Hoge Raad. Hier werkte hij mee aan complexe fiscale zaken voor twee advocaten-generaal en de Hoge Raad zelf. Hij vertelt: “Een prachtige tijd waarin je intensief samenwerkt met toonaangevende personen wiens naam je normaal alleen onder een arrest of boven een conclusie ziet staan.” Daarna dook hij weer de adviespraktijk in, eerst kort bij een fiscaal nichekantoor en inmiddels, sinds 2023, bij Deloitte. Als senior belastingadviseur houdt hij zich daar bezig met de meer complexe fiscale vraagstukken op het gebied van de vennootschapsbelasting, vaak in sectoren als olie,gas en scheepvaart maar ook met uitstapjes naar ondernemingen die alleen actief zijn binnen de landsgrenzen. In zijn eigen woorden: “Maar eigenlijk vind ik alles leuk en interessant”. 

Hij koos er bewust voor om daarnaast het onderwijs niet los te laten en is sinds 2018 parttime wetenschappelijk docent bij Erasmus School of Law. Hij combineert hier verschillende rollen: blokcoördinator en docent in de bachelor- en masteropleiding fiscaal recht én leidt als programmacoördinator de post-master ‘Internationaal en Europees Belastingrecht’ van EFS, Erasmus Fiscal Studies.

Die combinatie van praktijk en academie is volgens Willem waardevol: “Je ziet de regels in werking, en kunt die ervaring direct terugbrengen naar de collegezaal. Zo blijft het onderwijs actueel en scherp.”

Parkeerbelasting, zonnepanelen en een levend vak

Belastingrecht maakt hij graag tastbaar door voorbeelden uit het dagelijks leven. “Neem parkeerbelasting. Je mag alleen belasting heffen als iemand parkeert in een daarvoor aangewezen parkeervak. Maar wat als een auto met twee wielen op de naast het parkeervak gelegen stoep staat? Sta je dan nog in het vak? Mag je dan wel of niet heffen? Dat soort vragen blijven hangen.”

Ook grotere casus maken hun opwachting. Zoals een zonnepark dat niet vastligt, maar drijft op water. “De vraag is dan: is dit een onroerende zaak? Fiscaal gezien maakt dat een groot verschil. En het antwoord hangt af van details: ligt het aan een anker, zijn er bijvoorbeeld kabels naar de kant, kun je het gemakkelijk verplaatsen?” Hij lacht: “Ik houd ervan als het niet direct duidelijk is. Regels lijken vaak helder op papier, maar zodra je ze toepast, blijkt de werkelijkheid weerbarstiger.” Wat hem betreft is belastingrecht dan ook verre van saai. “Het is juist zo boeiend omdat regels nooit af zijn. En dat maakt het vak levend.”

Belasting in dienst van veranderende normen

Die beweging ziet hij ook op andere fronten terug. “Wat tien jaar geleden een gangbare structuur was, kan nu als ongewenst of zelfs onethisch worden gezien. Dat zie je bijvoorbeeld bij internationale constructies die toen legaal én geaccepteerd waren. Nu liggen ze onder vuur.”

Hij ziet hoe zulke verschuivingen juridisch complexe vragen oproepen. “Kun je mensen afrekenen op keuzes die in een andere tijd, binnen een ander wettelijk kader, zijn gemaakt? En wat zegt dat over het draagvlak onder belastingheffing in het algemeen?”

Willem denkt even na. “Belasting is in essentie een uitdrukking van solidariteit. Maar het is óók een systeem van regels, getallen en gevolgen. Je moet dus steeds opnieuw wegen wat je eerlijk vindt, en hoe je dat juridisch en fiscaal vertaalt.”

Of hij ooit nog een toga aantrekt?

Willem sluit het niet uit. “Ik denk daar weleens over na. De rol van rechter trekt me, zeker omdat je daar wetten toepast op concrete gevallen, vaak in het spanningsveld tussen systeem en realiteit.” Toch aarzelt hij ook. “Het is een enorme verantwoordelijkheid. Je oordeelt over mensen, over situaties die zelden zwart-wit zijn. Maar dat spanningsveld, tussen wet en wereld, vind ik wel fascinerend.”

Voorlopig voelt hij zich goed op zijn plek, tussen collegezaal en adviespraktijk. “Misschien komt het ooit. Maar nu vind ik het vooral mooi om de volgende generatie mee te nemen in het denken over regels, hun werking én hun grenzen.”

Verbonden aan de faculteit, maar ook de praktijk

Willem voelt zich thuis bij Erasmus School of Law. “Ik ben trots op deze plek. Er is veel vrijheid, ruimte om je te ontwikkelen, en collega’s met enorme expertise.” Wat hem betreft mogen afdelingen wel iets vaker over de muren heen kijken. “Er is zóveel kennis in huis. Het zou mooi zijn als we dat nog meer met elkaar delen.”

Wat hij bovendien sterk vindt aan Erasmus School of Law, is de verbinding met de praktijk. “Veel collega’s werken hier in deeltijd. Dat kan vragen oproepen over belangenverstrengeling, maar het levert ook iets groots op: we brengen actuele, praktische kennis rechtstreeks de collegezaal in. En dat maakt het onderwijs sterker en relevanter.”

Where Law Meets (your) Business: “Ik ben op mijn best als iemand zegt: 'oh, dáárom zit het zo.'”

Wat Willem betreft zit zijn ‘business’ niet alleen in het optuigen van slimme structuren of het oplossen van fiscale topcasussen, al doet hij dat ook. “Ik wil studenten helpen snappen waarom regels zijn zoals ze zijn,” vertelt hij. “Niet omdat ze een tentamen moeten halen, maar omdat ze zélf willen weten hoe iets zit en waarom.”

Dat moment van inzicht is voor hem de kern van zijn ‘business’. “Niet om alle antwoorden te geven, maar om samen te puzzelen. Om nieuwsgierigheid aan te wakkeren.” Het onderwijs ziet hij als een plek waar studenten niet alleen kennis opdoen, maar ook leren kijken. Dat moment waarop een student rechtop gaat zitten en denkt: ‘dit is interessant, dit snap ik’. “Dán gebeurt er iets. Dat is waar mijn werk om draait.”